Kultura żydowska po hebrajsku

Życie Żydów w Europie z dala od metropolii

Logo programu UE wspierające kulturę "Kultura 2000"
Logo Stowarzyszenia Krainy Westfalia-Lippe
Westfalen
Groningen
Lublin

Napisz do nas Kontakt |  Kalendarium: wydarzenia historyczne w skrócie Kalendarium |  Słowniczek Słowniczek |  Polecana literatura Literatura |  Odsyłacze do innych stron Odsyłacze | Dokumenty filmowe projektu Film | Dokumenty dźwiękowe projektuDźwięk |  Pomoc Pomoc |  Wersja niemiecka D  |  Wersja holenderska NL  |  Wersja polska PL  | 

  Znajdujesz się: Strona główna


Rodzina Hildesheim:drugie pokolenie


Szansę, jaką oferował ruch emancypacyjny Żydów na początku XIX wieku unaocznia nam historia życia ojca i syna Hildesheimów.

Krótki nekrolog Izaka Hildesheima Ten krótki nekrolog Izaka Hildesheima, zmarłego w 1911r., prezentuje tylko część jego bogatej działalności.
(RHC GrA Tg 999 invnr. 2942)
Syn Izak Hildesheim odniósł jeszcze większy sukces niż jego ojciec. Ożenił się dwa razy, jego drugą żoną była pani Mietje Polak z Wildervank. Jego żona, tak jak wcześniej matka, pochodziła z rodziny, która cieszyła się dużym szacunkiem. Pod jego kierownictwem piekarnia rozrosła się do rozmiarów wielkiego przedsiębiorstwa: chleb sabatowy (chala) od Hildesheima był wychwalany przez wszystkich. Jeszcze przed kilkoma laty starsi ludzie z rzewnością wspominali ten chleb.

Czasy sukcesu


Zakład rozkwitł również pod względem ekonomicznym. Izak Hildesheim pozostawił po swej smierci w 1911 roku nie mniej niż sześć domów. Podobnie jak ojciec, także Izak pełnił liczne funkcje we wspólnocie żydowskiej: był członkiem administracji kasy ubogich, członkiem komisji szkolnej, zarządzającym kościołem, członkiem kierownictwa okręgu i kierownikiem Alliance IsraŽlite Universelle.

Jego bezgraniczny wkład w rozwój społeczności został w 1910 roku odpowiednio nagrodzony mianowaniem go rycerzem orderu Oranien-Nassau.
Podanie do wiadomości o założeniu komitetu pomocy rosyjskim Żydom, 1891 Izak Hildesheim był członkiem Komitetu do pomocy Żydom zbiegłym z Rosji, założonego w 1891 r.
(RHC GrA Tg 999 invnr. 2920)
W roku 1891 w Groningen odegrał on przewodnią rolę w opiece nad uciekinierami żydowsko–rosyjskimi. Czasami wracał z synagogi z jakimś rosyjskim lub polskim zbiegiem, którego zapraszał do stołu, a opowiadane wówczas historie wywierały głębokie wrażenie na całej jego rodzinie. Nic więc dziwnego, że w takiej rodzinie myśli syjonistyczne szybko trafiły na podatny grunt.

Szansa dla Żydów


W rzeczywistości można to bardziej wytłumaczyć historiami zbiegów niż własną sytuacją. Bo jeśli popatrzymy na to, co ojciec i syn Hildesheim na przestrzeni dwóch pokoleń ekonomicznie i socjalnie osiągnęli, jest to znowu przykład szans, które dał Żydom ruch emancypacyjny w pierwszej połowie XIX wieku.
Izak Hildesheim i jego żona Mietje Polak Izak Hildesheim i jego druga żona Mietje Polak.
Fotografia: L. Ast Boiten en G. Zaagsma, De Folkingestraat. Geschiedenis van de joodse gemeenschap in Groningen, s. 96
O ile ojciec Philip Mozes był jeszcze biedną sierotą z getta w Warszawie, o tyle pozycja syna zasadniczo się zmieniła, nie tylko pod względem zgromadzenia światowych skarbów, ale także w związku z dojściem do kapitału socjalnego. Ten rozwój ukoronowany został prestiżowym tytułem królewskim.