Kultura żydowska po hebrajsku

Życie Żydów w Europie z dala od metropolii

Logo programu UE wspierające kulturę "Kultura 2000"
Logo Stowarzyszenia Krainy Westfalia-Lippe
Westfalen
Groningen
Lublin

Napisz do nas Kontakt |  Kalendarium: wydarzenia historyczne w skrócie Kalendarium |  Słowniczek Słowniczek |  Polecana literatura Literatura |  Odsyłacze do innych stron Odsyłacze | Dokumenty filmowe projektu Film | Dokumenty dźwiękowe projektuDźwięk |  Pomoc Pomoc |  Wersja niemiecka D  |  Wersja holenderska NL  |  Wersja polska PL  | 

  Znajdujesz się: Strona główna


Mędrcy i uczeni Lublina


Okres XV i XVI wieku nazywany jest w historii "złotym wiekiem".

Szpital żydowski przy ulicy Lubartowskiej w Lublinie Szpital żydowski przy ulicy Lubartowskiej w Lublinie. Początek XX wieku.
Fotografia ze zbiorów Archiwum Fotografii Ośrodka "Brama Grodzka Teatr NN"
Nauka i kultura żydowska przeżywała największy rozkwit w dziejach Polski.

Obok rabinów, którzy przybywali do Lublina z całego świata, by wykładać tu Talmud, w mieście żyli również inni wykształceni ludzie, którzy wnieśli sporo wiedzy do żydowskiej dzielnicy.

Rabin i lekarz


Oprócz uczonych i rabinów mieszkali tu również wybitni doktorzy medycyny o europejskiej renomie. Najsławniejszym z nich był Mojżesz Montalto słynny europejski lekarz, który przed przybyciem do Lublina był nadwornym lekarzem Ludwika XIII, króla Francji.

Syn Mojżesza, równie dobry jak ojciec, został nadwornym lekarzem polskiego króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego. Przez stulecia nauki medyczne w Lublinie stały na bardzo wysokim poziomie. W 1886 roku przy ul. Lubartowskiej oddano do użytku nowoczesny Szpital Żydowski, w którym leczyli się Żydzi z całej Lubelszczyzny. Pracowali tu praktycznie wszyscy znani w Lublinie lekarze żydowscy.

Ładnym zwyczajem, który wiązał się z religijnym nakazem żydowskim mówiącym o obowiązku dobroczynności, było fundowanie wyposażenia do szpitala przez zamożnych Żydów lubelskich. Pierwszym ordynatorem szpitala był doktor Benjamin Tec.