Joodse cultuur in het Hebreeuws

Joods Leven in Europa buiten de grote steden

Logo EU-kaderprogramma voor cultuur "Cultuur 2000"
Beeldmerk van het Landschaftsverbandes Westfalen-Lippe
Westfalen
Groningen
Lublin

contact contact |  tijdbalk tijdbalk |  woordenlijst woordenlijst |  literatuur literatuur |  links links | Filmdocumenten van het project film | Geluidsdocumenten van het projectgeluid |  help help |  Duitse pagina D  |  Nederlandse pagina NL  |  Poolse pagina PL  | 

  U bent hier: Home


Sterrekinderen


Haar boek "Sterrekinderen" verscheen in 1946. Ze won er later in Duitsland een prijs mee.

Een deel van "Sterrekinderen" was al tijdens de oorlog in Amsterdam geschreven, toen Clara nog vrij was. Dit deel gaat over het lot van Joodse kinderen ( die verplicht een jodenster moesten dragen, en dus door Clara "sterrekinderen" genoemd werden) in de Amsterdamse Hollandse Schouwburg waar ze hulp verleende. De laatste twee delen, over Joodse kinderen in doorgangskamp Westerbork en in Bergen Belsen, schreef ze in Palestina.

De pers schreef positief over "Sterrekinderen", vanwege Clara’s eenvoudige schrijfstijl, het literaire gehalte en de aangrijpende gebeurtenissen waarover ze verhaalde. Toch bleef het een tijdje stil rond het boek, tot Clara in 1962 er de Deutscher Jugendliteraturpreis (jeugdliteratuurprijs) voor kreeg. Dat was opmerkelijk omdat "Sterrekinderen" (vertaald als "Sternkinder") eigenlijk geschreven was voor volwassenen.
Omslag van Clara's autobiografie " Danseres zonder benen". Omslag van het boek "Danseres zonder benen" van Clara Asscher-Pinkhof. Daarin beschreef zij haar leven. De titel koos Clara omdat zij zich na de dood van haar man Avraham Asscher onvolledig voelde: als een danseres zonder benen.

Aanbevelenswaard voor jongeren


Dat Duitse jongeren het boek lazen, was echter niet zo vreemd. Het boek werd daar sterk aanbevolen voor jongeren. Het boek werd voorzien van een voorwoord waarin de bekende Duitse schrijver Erich Kästner schreef dat alle volwassen en (oudere) schoolkinderen Sternkinder moesten lezen. "Diese Sternkinder sind so wichtig, so erschütterlich und so schrecklich wie das Tagebuch der Anne Frank. Die Erwachsenen und die Halbwüchsigen müssen es lesen. Da hilft keine Ausrede. (…) Und auch die Schulkinder, wenigstend die Älteren, sollten erfahren, wie damals Kindern mitgespielt wurde."

Clara haalde het geld dat aan de prijs verbonden was niet zelf op in Duitsland. Niet uit boosheid op de Duitsers, maar omdat ze na alles was ze in de oorlog had meegemaakt geen stap meer wilde zetten op Duitse bodem. Wel had ze op een geluidsband een boodschap voor de Duitse jeugd ingesproken die tijdens de prijsuitreiking op 2 november 1962 werd afgedraaid. In de koffers die ze na haar dood in Israel naliet, zaten een heleboel Duitse recensies van "Sternkinder".