Joodse cultuur in het Hebreeuws

Joods Leven in Europa buiten de grote steden

Logo EU-kaderprogramma voor cultuur "Cultuur 2000"
Beeldmerk van het Landschaftsverbandes Westfalen-Lippe
Westfalen
Groningen
Lublin

contact contact |  tijdbalk tijdbalk |  woordenlijst woordenlijst |  literatuur literatuur |  links links | Filmdocumenten van het project film | Geluidsdocumenten van het projectgeluid |  help help |  Duitse pagina D  |  Nederlandse pagina NL  |  Poolse pagina PL  | 

  U bent hier: Home


Imo Moszkowicz en zijn weg na 1945


Imo Moszkowicz wijdde zich na 1945 aan het theater en de film.

Imo Moszkowicz circa 1947 Imo Moszkowicz circa 1947.
Foto: Ilse Rasch
Zijn wens om daarin te werken was in het vernietigingskamp bij de door de leiding van de Monowitzer IG-Farben georganiseerde "bonte avonden" ontstaan, vertelde hij na de oorlog: "In een operettekostuum had ik de vrijheid mogen proeven."

Zijn naoorlogse loopbaan begon hij als acteur in Warendorf en Gütersloh; vanaf 1948 werkte hij negen jaar lang als regieassistent bij Gustaf Gründgens in Düsseldorf. Moszkowicz verdedigt Gründgens steeds weer tegen het verwijt, zich te zeer met de nationaal-socialisten te hebben ingelaten; deze zou volgens Moszkowicz zijn invloed op belangrijke nazipolitici duurzaam ter bescherming van joodse kunstenaars hebben ingezet.

In talrijke theaters


Korte tijd was Moskowicz ook met Gründgens bij de "Ruhrfestspiele" (Roerfestival) in Recklinghausen werkzaam. In latere jaren werkte Moszkowicz nauw met Fritz Kortner aan het Berlijnse Schillertheater samen. Bovendien ensceneerde hij aan vele Duitse en Duitstalige schouwburgen - onder andere in Bielefeld, Hamburg, Graz, Zürich, Luzern Genève, maar ook aan theaters in Zuid-Amerika en IsraŽl.
In Tel Aviv ensceneerde hij in 1961 de eerste voorstelling van een Duitstalige auteur – "Zeit der Schuldlosen" van Siegfried Lenz. Zowel bij zijn theaterwerk als ook bij operavoorstellingen voelt hij zich gebonden aan de gedachte van een verregaande "Werktreue", dus de ondergeschiktheid van de regisseur ten opzichte van de bedoelingen van het werk en de auteur.
Sinds 1956 is Moszkowicz getrouwd; hij heeft twee kinderen.
Plakkaat voor de bioscoopfilm "Max der Taschendieb" Plakkaat voor de bioscoopfilm "Max der Taschendieb" met Heinz Rühmann, 1962.

Speelfims en de kinderfilm "Pumuckl"


Sinds de vijftiger jaren werkt hij naast zijn theaterwerk als film- en televisieregisseur; meer dan 200 bioscoop- en televisiefilms zijn het resultaat. Hij voerde o.a. regie bij de bioscoopfilms "Max der Taschendieb", Straße der Verheißung" en "Pater Brown".

Tot zijn bekendste televisieproducties horen populaire tv-series zoals "Die seltsamen Methoden des Franz Josef Wanninger", "Graf Yoster gibt sich die Ehre" of kinderfilms zoals "Pumuckl" en "Kli-Kla-Klawitter".

Bovendien doceert Moszkowicz aan Hogescholen in Oostenrijk en was intendant van de "Kreuzgangspiele" in Feuchtwangen.

Intussen werd Imo Moszkowicz voor zijn werk meerdere malen onderscheiden – bijvoorbeeld met het "Bundesverdienstkreuz", de "Bayerischer Fernsehpreis" en de "Scopus Award" van de Hebreeuwse Universiteit Jeruzalem.